wat ik je nog wilde zeggen
kan ik schrijven op opgerolde servetten
of verdrinken in het laatste glas

vier woorden om in stilte te laten trekken
liggen voor op de tong
hangen aan het gehemelte
 
ze worden opgeslagen in de schatkamer
van het vergrendelde hart
tot ze beginnen te lekken
 
naar redevoeringen, verhitte discussies
slaande ruzies, omtrekbewegingen,
een luidruchtig stilzwijgen
 
er worden oorlogen gevoerd, wapens getrokken
om het liefste af te dekken en op te sluiten
in brandvrije en luchtdichte kluizen
 
tot hier en niet verder
zeggen blikken tot doden bereid
en het sterven niet machtig
 
kom hier, wenken verlangende handen
tot slaan uitgerust
de zachtheid zit in de vingertoppen
 
wat ik je eigenlijk wou zeggen
is allang door de tijd verteerd
voordat ik het uitspreken kan   

Om stilte verlegen trek ik mij terug. Ik ben de
wereld ontwend. Wat ik niet gezegd heb, weet ik 
niet, het is er niet, ik heb het nog niet gekend
Een dichter ben ik, een stamelaar. Deuren
dicht ik, ik stapel woorden, licht de klink 
 
Ooit zweeg ik voorgoed, zat eenzaam onbewogen 
door zon verblind in mijn cel, mijn oren, ogen 
bekleedt met hetzelfde eelt als dat wat voetzolen
zo ongevoelig maakt. Ik zag het licht tegen,
dacht aan beelden en woorden die niet mogen
 
Het is niet dat ik niets zei, dat ik niets voelde,
niet dat ik ook maar iets bedoelde 
Ik kon niet praten, leefde afgezonderd
van warmte, van liefde, muziek en verbeelding 
en dacht, dacht de nacht, dacht de dag, dacht goed na,
 
pakte de klinkers op, zag medeklinkers
hopen op verbinding en wist al die tijd
dat nooit gezegd voorgoed verzwegen is
Ik druppelde regen, bracht water in de 
branding bij land, gaf Adam adem, zuchtte Eva  
 
In dovemans oren heb ik mij goed vergist
Ik geloof in het woord. Kun je wat nooit is 
gesproken wel weten en als het dan is 
uitgesproken en klinkt bestaat het dan, heeft
het dan bestaansrecht omdat het is verstaan
 
Ik ben die ik ben, geloof in dat wat er niet is,
het heeft aandacht nodig. Ik ben maar de dichter,
stapel gestamelde beelden tot een eigen wereld
Ik pak de letters, plak ze tot woorden, smelt ze
tot een grootse openingszin ‘En er zij licht’

Nu we uitgesproken zijn
lijken woorden veelomvattend
prereflexief voorspellend

dus zwijg, slik je tong in
kijk indringend, doch liefdevol
zonder te sturen, oprecht

zoek een beginpunt en begin te strelen,
streel hem of haar of hen
eerst tot ongemak aan toe

dan net zo lang tot ongenoegen, niet erkenning,
tekortkomingen, onoprechtheid, pijn en
zeker liefdeloosheid weggenomen, opgelost zijn in niets

het einde zal sneller daar zijn
dan je ooit had kunnen vermoeden 

Op open zee
Weerspiegelt alles
Het oog van de storm
Brengt geen rust
 
De storm is grijze ruis
Ideaal om te ontprikkelen
Niet te hoeven luisteren 
Naar het heelal
Veelpraters zeggen niets
 
In inhoudsloze taal
Klinkt alles als een autoverkoper 
Of schoonheidsspecialiste
 
Vraag niet wat de boodschap is
Breng betekenis
In je eigen stilte
Nodig haar uit te verdrinken 
Te verzwelgen
 
In de windstilte 
Verzwijgt niks
Daarmee is alles gezegd